NSString、NSNumber、NSArray、NSDictionary 這四個 Foundation 基礎類別,從 Objective-C 2.0 之後都有對應的字面量語法(literal syntax)。用得好,程式碼不但短,可讀性也明顯提升。
需要把整數、浮點數、布林值包成物件時,傳統寫法:
NSNumber *num = [NSNumber numberWithInt:1];
字面量寫法:
NSNumber *num = @1;
其他型別同理:
NSNumber *intNumber = @2; NSNumber *floatNumber = @2.5f; NSNumber *doubleNumber = @3.141592; NSNumber *boolNumber = @YES; NSNumber *charNumber = @'a';
還有一個很方便的用法:把運算式直接裝箱,括號包住即可。
int x = 5; float y = 6.15f; NSNumber *z = @(x * y); // 也可以是 @(x > 3) 這種比較式
// 傳統寫法 NSArray *animals = [NSArray arrayWithObjects:@"cat", @"dog", @"mouse", nil]; // 字面量寫法 NSArray *animals = @[@"cat", @"dog", @"mouse"];
取值也變簡潔:
// 傳統寫法 NSString *dog = [animals objectAtIndex:1]; // 下標語法 NSString *dog = animals[1];
// 傳統寫法
NSDictionary *personData = [NSDictionary dictionaryWithObjectsAndKeys:
@"Matt", @"firstName",
@"Galloway", @"lastName",
@28, @"age",
nil];
// 字面量寫法(key:value 的順序與傳統寫法相反,注意別搞混)
NSDictionary *personData = @{
@"firstName": @"Matt",
@"lastName" : @"Galloway",
@"age" : @28
};
取值:
// 傳統寫法 NSString *lastName = [personData objectForKey:@"lastName"]; // 下標語法 NSString *lastName = personData[@"lastName"];
這是最實用的一點:如果陣列或字典是可變的,下標語法也能用在指派上,等於一個簡潔的 setter。
// 傳統寫法 [mutableArray replaceObjectAtIndex:1 withObject:@"dog"]; [mutableDictionary setObject:@"Galloway" forKey:@"lastName"]; // 下標寫法 mutableArray[1] = @"dog"; mutableDictionary[@"lastName"] = @"Galloway";
nil 尾巴。arrayWithObjects: 則要執行期才發現。nil 是很常見的 bug(會把後面的參數全部吞掉或讀到垃圾值),字面量語法直接消滅了這個可能性。@[@{@"name": @"a"}, @{@"name": @"b"}]。dictionaryWithObjectsAndKeys: 的限制一樣,但字面量語法會直接引發 NSInvalidArgumentException 崩潰,不像舊寫法可以靠 nil 提前結束。要表示「沒有值」得用 NSNull null。objectAtIndexedSubscript: 或 setObject:atIndexedSubscript: 這些方法呼叫。所以自訂類別若想要支援下標,只要實作這幾個方法即可。另外補充一點:Swift 完全沒有這套「字面量 vs 方法呼叫」的歷史包袱,陣列與字典字面量 [1, 2, 3] 與 ["a": 1] 就是唯一寫法,型別推論也做得更自然。